Ø دخترم رقیه
می روی اگر شام
گو به خفته و خام
دختر حسینم
Ø دعوت به امارت
ما به قصد کوفه
آمدیم جمعی
داشت کاروان انوار
از فروغ شمعی
Ø با صورت پوشیده
با فریب از شام
پیک شوم آمد
من همان حسینم
Ø کربلا نبود آنجا
کربلای ما اینجاست
بریدست سرشمر از ما کیــــــــــــــــــــــــــان ندیدست بی جا کس از ما زیان
می رود از کشورم خانه زرین به کــــــــــــجا می برند تا بنشیند هنری بر سر جا
شمع سوسو می زند از قم سوی کرب وبلا تا ببینند نور از دور آن گروه اشـــــقیا
سوخت دل ها تابسوزد شمـــــــــــــــع راه در جوارش جلوهــــــــــگر آن بدر ماه
بلقیس بردران ملخ بهر سلیــــــــــــــــــمان این تحفه موران بود از کشــــور ایران
دربین گلها یک گل نشکفته ای بود او راوی ناگفته هایی از پدر بود
ما حامل صدقیم در گفتار و کردار نیت نداریم تا کنیم آغاز پیکار
مهر صداقت در گلوی طفل بینید این غنچه نشکفته را ازمن نچینید
